پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۲۱

گر کشد خاطر حزین باری

بار خوبان نازنین باری

من که بیمار یک نگاه توام

گر نمی پرسیم به بین باری

چون ندارد گریز حسن از عشق

عاشقی همچو من گزین باری

چه نشینی بهر فسرده دلی

در دل گرم من نشین باری

جان دهد اهلی از هوای لبت

گر کسی جان دهد چنین باری

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۲۳مرید ما شو ایشیخ اگر باما دمی باشی
  2. شمارهٔ ۱۳۲۴چند از بتان فریفته آب و گل شوی
  3. شمارهٔ ۱۳۲۵دمی گر صورت شیرین سخن با کوهکن گفتی
  4. شمارهٔ ۱۳۲۶از رشگ رخت گر دل گل درد نکردی
  5. شمارهٔ ۱۳۲۷گلی است عارض ساقی بنازکی کز وی
  6. شمارهٔ ۱۳۲۸ایکه بر بالین طبیب جان بیمار منی
  7. شمارهٔ ۱۳۲۹دل شکست آن مه مرا در آرزوی ناوکی
  8. شمارهٔ ۱۳۳۰ای یوسف عزیز چه از ما نهان شوی
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.