ابوحامد محمد غزالی، از اثرگذارترین اندیشمندان جهان اسلام، در اوج شهرت استادی نظامیه‌ی بغداد را رها کرد و به عرفان روی آورد. «احیاء علوم الدین» به عربی و «کیمیای سعادت» به فارسی از نوشته‌های بزرگ اوست و «تهافت الفلاسفه» را در نقد فیلسوفان نوشت.
شجره‌نامه
از نظامیه تا گوشه‌نشینی
غزالی در طوس زاده شد و در نیشابور نزد امام‌الحرمین جوینی آموخت. خواجه نظام‌الملک او را در ۴۸۴ قمری استاد نظامیه‌ی بغداد کرد. اما چند سال بعد، به گفته‌ی خودش در «المنقذ من الضلال»، گرفتار تردیدی سخت شد، زبانش از سخن بازماند و همه‌چیز را رها کرد و سال‌ها در شام و حجاز در گوشه‌نشینی گذراند.
نوشته‌ها
در «تهافت الفلاسفه» بر فیلسوفانی چون ابن‌سینا و فارابی در بیست مسئله خرده گرفت؛ ابن‌رشد سال‌ها بعد در «تهافت التهافت» به او پاسخ داد. «احیاء علوم الدین» او شریعت و عرفان را پیوند داد و «کیمیای سعادت» برگزیده‌ای فارسی از آن است.
گاه‌شمار زندگی
- ۱۰۵۸ مزادن در طوس
- ۱۰۹۱ ماستادی نظامیه‌ی بغداد
- ۱۰۹۵ مرها کردن بغداد و آغاز گوشه‌نشینی
- ۱۱۱۱ مدرگذشت در طوس
آثار
پرسش‌های رایج
کیمیای سعادت چیست؟
کتابی به فارسی از غزالی دربارهی اخلاق و عرفان، برگرفته از احیاء علوم الدین.
پاسخ ابن‌رشد به غزالی چه نام دارد؟
«تهافت التهافت».
منابع
- غزالی، المنقذ من الضلال
- عبدالحسین زرین‌کوب، فرار از مدرسه
- دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «غزالی»