غلامحسین بنان، از بزرگترین آوازخوانان موسیقی ایرانی، با صدایی گرم و آرام، آواز ایرانی را با ارکستر پیوند داد. او نخستین خوانندهی سرود «ای ایران» بود و ترانههایی چون «الههی ناز» با صدای او ماندگار شد.
شجرهنامه
زندگی
بنان در خانوادهای اهل هنر در تهران زاده شد. پدرش کریمخان بنانالدوله بود. نزد استادانی چون ناصر سیف و مرتضی نیداوود آموخت و از ۱۳۲۱ خورشیدی در رادیو تهران خواند. در برنامهی «گلها» با استادانی چون ابوالحسن صبا و مرتضی محجوبی همکاری کرد.
صدا و میراث
بنان در ۱۳۲۳ سرود «ای ایران» خالقی را خواند. ترانههای «الههی ناز»، «کاروان» و «نوای نی» از کارهای ماندگار اوست. او در تصادفی یک چشمش را از دست داد. پس از درگذشت، در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
گاهشمار زندگی
- ۱۲۹۰ خزادن در تهران
- ۱۳۲۱ خآغاز آوازخوانی در رادیو
- ۱۳۲۳ خاجرای ای ایران
- ۱۳۶۴ خدرگذشت در تهران
آثار
پرسشهای رایج
نخستین خوانندهی ای ایران که بود؟
غلامحسین بنان، در ۱۳۲۳ خورشیدی.
آرامگاه بنان کجاست؟
در امامزاده طاهر کرج.
منابع
- دانشنامهی ایرانیکا، مدخل «Banān, Ḡolām-Ḥosayn»
- روحالله خالقی، سرگذشت موسیقی ایران