ابوالحسن صبا، نوازنده‌ی چیره‌دست ویولن، سهتار و سنتور، از بزرگ‌ترین آموزگاران موسیقی ایرانی است. ردیف‌هایی که نوشت و قطعه‌هایی چون «زرد ملیجه» و «دیلمان»، و شاگردان بسیارش، او را از پایه‌های موسیقی ایرانی سده‌ی چهاردهم کرد.
شجره‌نامه
آموختن
صبا در خانواده‌ای اهل هنر زاده شد و نزد استادانی چون میرزا عبدالله و درویش‌خان سهتار و تار آموخت و نزد حسین هنگ‌آفرین ویولن. سنتور را نزد علی‌اکبر شاهی آموخت. او همچنین با موسیقی محلی گیلان و دیگر نواحی آشنا شد و از آن‌ها در آهنگ‌هایش بهره برد.
آموزگار
صبا در هنرستان عالی موسیقی و در کلاس خود شاگردان بسیاری پرورد؛ از جمله حسن کسایی، فرامرز پایور و علی تجویدی. دستورهای ویولن و سنتور او نخستین کتاب‌های آموزشی سامان‌مند این سازها در موسیقی ایرانی است. خانهی او در تهران امروز موزه است.
گاه‌شمار زندگی
- ۱۲۸۱ خزادن در تهران
- دهه‌ی ۱۳۰۰ خسفر به گیلان و آشنایی با موسیقی محلی
- ۱۳۳۶ خدرگذشت در تهران
آثار
پرسش‌های رایج
موزهی صبا کجاست؟
در خانهی او در تهران که امروز موزهی استاد ابوالحسن صباست.
صبا چه سازهایی مینواخت؟
ویولن، سهتار، سنتور، تار و نی.
منابع
- روح‌الله خالقی، سرگذشت موسیقی ایران
- دانشنامه‌ی ایرانیکا، مدخل «Ṣabā, Abu'l-Ḥasan»