پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۲۵

دوش این خردم نصیحتی پنهان گفت

در گوش دلم گفت و دلم با جان گفت:

با کس غم دل مگوی زیرا که نماند

یک دوست که با او غم دل بتوان گفت.

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷از رایت تو نور ظفر می تابد
  2. شمارهٔ ۲۸آن خط که به گرد آن دهن می گردد
  3. شمارهٔ ۲۹خسرو چو به خرمی قدح بر دارد
  4. شمارهٔ ۳۰چشم تو که ابروی کمانکش دارد
  5. شمارهٔ ۳۱گر یک نفست ز زندگانی گذرد
  6. شمارهٔ ۳۲با عشق تو در جهان غم نان که خورد؟
  7. شمارهٔ ۳۳بلبل چو ز عشق گل فغان در گیرد
  8. شمارهٔ ۳۴از عشق تو در تنم روان می سوزد
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.