شمارهٔ ۱۰

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۲به کوی میکده تا پاره سبوئی هست
2. شمارهٔ ۱۳اگر به ساغر می ماند آفتاب قیامت
3. شمارهٔ ۱۴ز آن خط سبزم سرشک سرخ پناه است
4. شمارهٔ ۱۵نشانی تا مرا از استخوان هست
5. شمارهٔ ۱۶گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند
6. شمارهٔ ۱۷سوی غیری چو خدنگش ز کمان می‌گذرد
7. شمارهٔ ۱۸تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
8. شمارهٔ ۱۹دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند