شمارهٔ ۱۴

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۶گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند
2. شمارهٔ ۱۷سوی غیری چو خدنگش ز کمان می‌گذرد
3. شمارهٔ ۱۸تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
4. شمارهٔ ۱۹دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند
5. شمارهٔ ۲۰گو ببین بر لب وی ساغر می هر که ندید
6. شمارهٔ ۲۱کند پر، بال شکست، از قفس آزاد نکرد
7. شمارهٔ ۲۲صبا گر عقده‌ای زآن زلف عنبربار بگشاید
8. شمارهٔ ۲۳تا هست میسر که ز گل تاک برآید