شمارهٔ ۱۲

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۴ز آن خط سبزم سرشک سرخ پناه است
2. شمارهٔ ۱۵نشانی تا مرا از استخوان هست
3. شمارهٔ ۱۶گرنه در شکوه بود ز آن دولب شکرخند
4. شمارهٔ ۱۷سوی غیری چو خدنگش ز کمان می‌گذرد
5. شمارهٔ ۱۸تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
6. شمارهٔ ۱۹دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند
7. شمارهٔ ۲۰گو ببین بر لب وی ساغر می هر که ندید
8. شمارهٔ ۲۱کند پر، بال شکست، از قفس آزاد نکرد