شمارهٔ ۹۲
از بس که گریه کردم م در جگر نمانده است
وقت است اگر بیایی عمر این‌قدر نمانده است
عشق تو کرد غارت اسباب عیش و راحت
ماییم و نیم‌جانی چیزی درک نمانده است
مردند خستگانت بر خاک آستانت
چون من به بستر غم یک محتضر نمانده است
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۹۴دلا به دست ازان طره نیست یک تارت
- شمارهٔ ۹۵مکن شکوه گر دیده در اشک‌باریست
- شمارهٔ ۹۶درآ به خشم منت تندخو نخواهم گفت
- شمارهٔ ۹۷از طپیدن دمی نیاسوده است
- شمارهٔ ۹۸بیا بیا که غم و غصه از حساب گذشت
- شمارهٔ ۹۹با ما خیال او چه‌قدر بی‌تکلف است
- شمارهٔ ۱۰۰نی همین بی او دل گرمم گداخت
- شمارهٔ ۱۰۱ای دل ز یار شکوه‌گزاری چه لازم است
درباره‌ی واقف لاهوری
شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.