شمارهٔ ۱۷۵

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۷۷تا ستانم ز بتان داد تن خون‌آلود
2. شمارهٔ ۱۷۸چشم تو را که رخصت خون ریز داده‌اند
3. شمارهٔ ۱۷۹غنچه‌سان تنگی دل از سر من وا نشد
4. شمارهٔ ۱۸۰خیال تند خوی در دل من خانه می‌سازد
5. شمارهٔ ۱۸۱دشمنان خانهٔ من سوخته بودند نشد
6. شمارهٔ ۱۸۲ز وصلت ناامیدی‌ها همه امید می‌گردد
7. شمارهٔ ۱۸۳نه همین بادیه گلزار هوادار تو بود
8. شمارهٔ ۱۸۴چه گویم که حال من از عشق چون شد