پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۱۷۲

من اگر درخور لطف و کرمت می‌بودم

بیش ازین کشتهٔ تیغ ستمت می‌بودم

رفتی و بخت سیه کرد به خاکم یکسان

کاشکی سایه‌صفت در قدمت می‌بودم

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۷۴شب وصل از تو نی کامی گرفتم نی طرب کردم
  2. شمارهٔ ۱۷۵چو زلف یار به آشفتگی سری دارم
  3. شمارهٔ ۱۷۶گرچه محروم شب عیش وصالت خفتم
  4. شمارهٔ ۱۷۷اینکه من بعد از وداع گل به گلشن مانده‌ام
  5. شمارهٔ ۱۷۸گر نه عشق اختیار می‌کردم
  6. شمارهٔ ۱۷۹من نه آنم که علاج دل رنجور کنم
  7. شمارهٔ ۱۸۰بی‌تو کی میل به صهبا من غم پیشه کنم
  8. شمارهٔ ۱۸۱راز من فاش شد از گریه الهی چه کنم
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.