وطواط
شمارهٔ ۳۱ - در حق حاسدان خویش
مرا نقصی نیابد، گر سفیهان
بنقض من فراوان ژاژ خایند
چو پیشانی شیر بیشه بینند
سگان کاهدان در بانگ آیند
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۳۳ - در حق شمس الدینآمدم سوی سرای شمس دین
- شمارهٔ ۳۴ - در حق ادیب صابر بن اسماعیل ترمذیملک شاعران بنظم و بنثر
- شمارهٔ ۳۵ - در معارفنکند با عدو مدارا سود
- شمارهٔ ۳۶ - در مرثیۀ فخرالدینگزین فخر دین ، آن شجاعی، که چرخ
- شمارهٔ ۳۷ - در جواب ادیب صابر بن اسمعیل ترمذیجواب کریم جمال خراسان
- شمارهٔ ۳۸ - در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذیطبعت ، ای صابران اسمعیل
- شمارهٔ ۳۹ - نیز در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذیعلمت ، ای صابر بن اسمعیل
- شمارهٔ ۴۰ - در حق حمید الدینمجلس سامی حمید الدین
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.