پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷

از هر نعمت که در جهان دسترس است

همصحبتی مردم نیکو هوس است

ما را که بصحبتیم دایم زنده

آمد شد دوستان بجای نفس است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹آن را که نه آتش خرد خاموش است
  2. شمارهٔ ۳۰آبادی از این خراب جستن غلط است
  3. شمارهٔ ۳۱لذت دگر از شباب جستن غلط است
  4. شمارهٔ ۳۲این راهزنان که راهروشان نام است
  5. شمارهٔ ۳۳نفس تو، که تن پروریش آیین است
  6. شمارهٔ ۳۴ز آن موی میان، فکر مرا جانکاه است
  7. شمارهٔ ۳۵ای آنکه ترا خانه آراسته است
  8. شمارهٔ ۳۶گفتم، ز چه آیا طرب از ما رفته است؟
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.