پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۳۳

نفس تو، که تن پروریش آیین است

که در هوس چرب و، گهی شیرین است

تن همچو رگ گردن خود کرده قوی

از حق مگذر، بندگی حق این است؟!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵ای آنکه ترا خانه آراسته است
  2. شمارهٔ ۳۶گفتم، ز چه آیا طرب از ما رفته است؟
  3. شمارهٔ ۳۷بشنو ز گذشتگان ترا گر گوشی است
  4. شمارهٔ ۳۸عمر تو خس و، زر آتش سوزانی است
  5. شمارهٔ ۳۹جایی که کسی پی نبرد، بی جایی است
  6. شمارهٔ ۴۰آیینه روی دلبران، مظهر اوست
  7. شمارهٔ ۴۱زین باغ، که در وی گل شادی خودروست
  8. شمارهٔ ۴۲ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.