پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۳۶

گفتم، ز چه آیا طرب از ما رفته است؟

شوق از سرو، ذوق طلب از پا رفته است؟!

بر چهره چو نردبان چینها دیدم

معلومم شد که عمر بالا رفته است!!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸عمر تو خس و، زر آتش سوزانی است
  2. شمارهٔ ۳۹جایی که کسی پی نبرد، بی جایی است
  3. شمارهٔ ۴۰آیینه روی دلبران، مظهر اوست
  4. شمارهٔ ۴۱زین باغ، که در وی گل شادی خودروست
  5. شمارهٔ ۴۲ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست
  6. شمارهٔ ۴۳ای آنکه ترا جز غلیان همدم نیست
  7. شمارهٔ ۴۴کس را چو زبان نرم خود همدم نیست!
  8. شمارهٔ ۴۵امید ز هر که هست، باید برداشت
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.