پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۴۵

امید ز هر که هست، باید برداشت

دل ز آنچه بجز حق است، باید برداشت

در وقت دعاست، دست برداشتنت

رمزی که ز جمله دست باید برداشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۷بر درگه خلق، بندگی ما را کشت
  2. شمارهٔ ۴۸مستی جوانیم بطاعت چو نهشت
  3. شمارهٔ ۴۹از بهر خلافت پیمبر بی گفت
  4. شمارهٔ ۵۰دنیا، که بجلوه میکند مفتونت
  5. شمارهٔ ۵۱عزت، ثمر فروتنی میگردد
  6. شمارهٔ ۵۲ای آنکه همیشه در پی خوابی و خورد
  7. شمارهٔ ۵۳گه در غم پوششی و، گه در غم خورد
  8. شمارهٔ ۵۴عمر تو بفکر دنیی دون گذرد
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.