پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۴۰

آیینه روی دلبران، مظهر اوست

چشم سیه خوش نگهان منظر اوست

منظور حقیقت است از حسن مجاز

ابروی بتان طاقنمای در اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۲ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست
  2. شمارهٔ ۴۳ای آنکه ترا جز غلیان همدم نیست
  3. شمارهٔ ۴۴کس را چو زبان نرم خود همدم نیست!
  4. شمارهٔ ۴۵امید ز هر که هست، باید برداشت
  5. شمارهٔ ۴۶هر بی جگری ز تنگ دنیا نگذشت
  6. شمارهٔ ۴۷بر درگه خلق، بندگی ما را کشت
  7. شمارهٔ ۴۸مستی جوانیم بطاعت چو نهشت
  8. شمارهٔ ۴۹از بهر خلافت پیمبر بی گفت
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.