پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۴۲

ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست

از رشتن رشته أمل غافل نیست

از بسکه در او علاقه ها بسته بهم

دکان علاقه بندی است این، دل نیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۴کس را چو زبان نرم خود همدم نیست!
  2. شمارهٔ ۴۵امید ز هر که هست، باید برداشت
  3. شمارهٔ ۴۶هر بی جگری ز تنگ دنیا نگذشت
  4. شمارهٔ ۴۷بر درگه خلق، بندگی ما را کشت
  5. شمارهٔ ۴۸مستی جوانیم بطاعت چو نهشت
  6. شمارهٔ ۴۹از بهر خلافت پیمبر بی گفت
  7. شمارهٔ ۵۰دنیا، که بجلوه میکند مفتونت
  8. شمارهٔ ۵۱عزت، ثمر فروتنی میگردد
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.