پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶

ای آنکه همیشه ملک و مالت هوس است

نیکی کن، کآن ذخیره روز پس است

گر باغ و دکان ترا نباشد، غم نیست

میراث تو، ذکر خیر بعد ازتو بس است!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸دامن زن آتش فنا، این نفس است
  2. شمارهٔ ۲۹آن را که نه آتش خرد خاموش است
  3. شمارهٔ ۳۰آبادی از این خراب جستن غلط است
  4. شمارهٔ ۳۱لذت دگر از شباب جستن غلط است
  5. شمارهٔ ۳۲این راهزنان که راهروشان نام است
  6. شمارهٔ ۳۳نفس تو، که تن پروریش آیین است
  7. شمارهٔ ۳۴ز آن موی میان، فکر مرا جانکاه است
  8. شمارهٔ ۳۵ای آنکه ترا خانه آراسته است
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.