پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۲۵

ای آنکه بهر دمت هوای دگر است

از نو هر روزت آشنای دگر است

قدر دل مخلصان دیرینه بدان

کاین چینی کهنه را بهای دگر است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷از هر نعمت که در جهان دسترس است
  2. شمارهٔ ۲۸دامن زن آتش فنا، این نفس است
  3. شمارهٔ ۲۹آن را که نه آتش خرد خاموش است
  4. شمارهٔ ۳۰آبادی از این خراب جستن غلط است
  5. شمارهٔ ۳۱لذت دگر از شباب جستن غلط است
  6. شمارهٔ ۳۲این راهزنان که راهروشان نام است
  7. شمارهٔ ۳۳نفس تو، که تن پروریش آیین است
  8. شمارهٔ ۳۴ز آن موی میان، فکر مرا جانکاه است
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.