پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰

ملک است چو خانه‌ای که دردار فناست

از پادشه و رعیت این خانه به جاست

شاهست چو خانه‌ای، رعیت دیوار

جا بر سرشان دارد و زیشان برپاست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲ما را نه حرف تند یاران ضرر است
  2. شمارهٔ ۲۳در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است
  3. شمارهٔ ۲۴هر چند کلام تو چو در و گهر است
  4. شمارهٔ ۲۵ای آنکه بهر دمت هوای دگر است
  5. شمارهٔ ۲۶ای آنکه همیشه ملک و مالت هوس است
  6. شمارهٔ ۲۷از هر نعمت که در جهان دسترس است
  7. شمارهٔ ۲۸دامن زن آتش فنا، این نفس است
  8. شمارهٔ ۲۹آن را که نه آتش خرد خاموش است
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.