پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

حسنت، روزی که دست و شمشیر افراخت

اول نگهت بطاقت دل پرداخت

برخاستنت، بخاک و خونم انداخت

تمکین خرام، بر صف هوشم تاخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹آنکو بدلش بیم گنه کمیاب است
  2. شمارهٔ ۲۰ملک است چو خانه‌ای که دردار فناست
  3. شمارهٔ ۲۱هر چند قبا درشت تر، ژنده تر است
  4. شمارهٔ ۲۲ما را نه حرف تند یاران ضرر است
  5. شمارهٔ ۲۳در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است
  6. شمارهٔ ۲۴هر چند کلام تو چو در و گهر است
  7. شمارهٔ ۲۵ای آنکه بهر دمت هوای دگر است
  8. شمارهٔ ۲۶ای آنکه همیشه ملک و مالت هوس است
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.