پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۰سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
  2. شمارهٔ ۱۱التفاتی نیست با ما نرگس دلدار را
  3. شمارهٔ ۱۲نیست بر گیرایی حق نمک زین به دلیل
  4. شمارهٔ ۱۳عینک چشم دلست آیینه، پیران را بکف
  5. شمارهٔ ۱۴کی کند اندیشه مرگ، آنکه پیش از مرگ مرد
  6. شمارهٔ ۱۵ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرا
  7. شمارهٔ ۱۶سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا
  8. شمارهٔ ۱۷ما به فیض صحبت یاران مشفق زنده ایم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.