پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۵ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرا
  2. شمارهٔ ۱۶سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا
  3. شمارهٔ ۱۷ما به فیض صحبت یاران مشفق زنده ایم
  4. شمارهٔ ۱۸بخوی نرم شود عقده های مشکل حل
  5. شمارهٔ ۱۹جواب لعل تو، شیرین کند سئوال مرا!
  6. شمارهٔ ۲۰از اینکه نسبت دوری بلعل او دارد
  7. شمارهٔ ۲۱گر راست نگوییم در این عهد، عجب نیست
  8. شمارهٔ ۲۲چربد به زور سختی، زور ملایمت
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.