پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۹جواب لعل تو، شیرین کند سئوال مرا!
  2. شمارهٔ ۲۰از اینکه نسبت دوری بلعل او دارد
  3. شمارهٔ ۲۱گر راست نگوییم در این عهد، عجب نیست
  4. شمارهٔ ۲۲چربد به زور سختی، زور ملایمت
  5. شمارهٔ ۲۳اگر تمکین حسنش بگذرد در دل گلستان را
  6. شمارهٔ ۲۴هرکجا جلوه دهد شوخی او یکران را
  7. شمارهٔ ۲۵بود حرف دهن تنگ تو ناخوان ز آن رو
  8. شمارهٔ ۲۶ز بی حقیقتی از هم چنان گریزانند
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.