پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۶ز بی حقیقتی از هم چنان گریزانند
  2. شمارهٔ ۲۷ز بسکه راستییی در جهان نمی بینم
  3. شمارهٔ ۲۸کنی گر آشنای درد جهان غفلت آیین را
  4. شمارهٔ ۲۹تا شود آگاه از احوال هر نزدیک و دور
  5. شمارهٔ ۳۰عشق میگردد دوا زخم دل غم پیشه را
  6. شمارهٔ ۳۱گرمی بد گوهران، چندان ندارد اعتبار
  7. شمارهٔ ۳۲پنبه سان شکستی چوب نرمی پیشه را
  8. شمارهٔ ۳۳لازم است آزاده را از سر به پیشان احتیاط
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.