شمارهٔ ۳۲

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۳۴دیدن خلق جهان از بس کدورت آور است
2. شمارهٔ ۳۵روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت
3. شمارهٔ ۳۶چون نلرزد بر سر دستش، دل ناشاد ما؟
4. شمارهٔ ۳۷نیست کالایی کز آن خالی بود دامان ما
5. شمارهٔ ۳۸کرده ما را ناتوان از بس غم جانان ما
6. شمارهٔ ۳۹میگدازد ز آفتاب مرگ، برف زندگی
7. شمارهٔ ۴۰مساز رو ترش از پندهای دلشکن ما
8. شمارهٔ ۴۱ورق مشق شد از یاد خطت سینه ما