پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۷

دیده هرکس ندارد تاب دیدار ترا

چشم حسرت می‌تواند دید رخسار ترا

از رگ غیرت به ما دل می‌کشد خنجر، مگر

دیده در یک بزم هوش ما و گفتار ترا

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۹راه پرچاهست و، غفلت برده ای مسکین ترا
  2. شمارهٔ ۱۰سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
  3. شمارهٔ ۱۱التفاتی نیست با ما نرگس دلدار را
  4. شمارهٔ ۱۲نیست بر گیرایی حق نمک زین به دلیل
  5. شمارهٔ ۱۳عینک چشم دلست آیینه، پیران را بکف
  6. شمارهٔ ۱۴کی کند اندیشه مرگ، آنکه پیش از مرگ مرد
  7. شمارهٔ ۱۵ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرا
  8. شمارهٔ ۱۶سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.