پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۶ز درویشان بی‌قدر است رفعت اهل دولت را
  2. شمارهٔ ۷دیده هرکس ندارد تاب دیدار ترا
  3. شمارهٔ ۸ای که غافل نشوی یک نفس از یاد جهان
  4. شمارهٔ ۹راه پرچاهست و، غفلت برده ای مسکین ترا
  5. شمارهٔ ۱۰سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
  6. شمارهٔ ۱۱التفاتی نیست با ما نرگس دلدار را
  7. شمارهٔ ۱۲نیست بر گیرایی حق نمک زین به دلیل
  8. شمارهٔ ۱۳عینک چشم دلست آیینه، پیران را بکف
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.