شمارهٔ ۲۰۷

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۰۹باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟
2. شمارهٔ ۲۱۰شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش
3. شمارهٔ ۲۱۱ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم
4. شمارهٔ ۲۱۲چون همه ز آن حق است، از چه بجود نازی
5. شمارهٔ ۲۱۳گمنام بس که همچو وفا در زمانه‌ام
6. شمارهٔ ۲۱۴تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
7. شمارهٔ ۲۱۵. . .
8. شمارهٔ ۲۱۶یاد آن روز که چشم نگران دانستم