پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۱۸دهد جدایی یاران رفته بر بادم
  2. شمارهٔ ۲۱۹فریب شکر الفت نمیخورم دیگر
  3. شمارهٔ ۲۲۰دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدم
  4. شمارهٔ ۲۲۱ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
  5. شمارهٔ ۲۲۲شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع
  6. شمارهٔ ۲۲۳بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
  7. شمارهٔ ۲۲۴نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
  8. شمارهٔ ۲۲۵ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.