شمارهٔ ۲۱۹

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۲۱ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
2. شمارهٔ ۲۲۲شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع
3. شمارهٔ ۲۲۳بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
4. شمارهٔ ۲۲۴نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
5. شمارهٔ ۲۲۵ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
6. شمارهٔ ۲۲۶می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم
7. شمارهٔ ۲۲۷چنان از صحبت گردنکشان گریزانم
8. شمارهٔ ۲۲۸پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من