شمارهٔ ۲۲۲

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۲۴نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
2. شمارهٔ ۲۲۵ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
3. شمارهٔ ۲۲۶می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم
4. شمارهٔ ۲۲۷چنان از صحبت گردنکشان گریزانم
5. شمارهٔ ۲۲۸پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من
6. شمارهٔ ۲۲۹ما از شکست خویش رخ یار دیده ایم
7. شمارهٔ ۲۳۰خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم
8. شمارهٔ ۲۳۱چشم بستیم از جهان، تا آشنای او شدیم