پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۳۲ما نه از بهر خدا دیده گریان داریم
  2. شمارهٔ ۲۳۳آشنا نیست بهم ظاهر و باطن ما را
  3. شمارهٔ ۲۳۴برده است از بس بفکر آن نگار جانیم
  4. شمارهٔ ۲۳۵گر بیاد شعله خوی تو افغان سرکنیم
  5. شمارهٔ ۲۳۶از حیا حرفش نیاید بر زبان کلک ما
  6. شمارهٔ ۲۳۷وقت نظاره صنع، در چشم اهل عرفان
  7. شمارهٔ ۲۳۸در آن گلشن که خواهد نکهت او جلوه گر گشتن
  8. شمارهٔ ۲۳۹هست قفل کارهای بسته را از خود کلید
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.