شمارهٔ ۲۳۷

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۳۹هست قفل کارهای بسته را از خود کلید
2. شمارهٔ ۲۴۰رعشه بر اعضا فتاد و، وقت رحیل است
3. شمارهٔ ۲۴۱غم بدل های مشوش چه تواند کردن؟
4. شمارهٔ ۲۴۲از تو ای حادثه ارباب فنا را چه زیان؟
5. شمارهٔ ۲۴۳ای تاجر قلمرو هستی، نبسته بار
6. شمارهٔ ۲۴۴ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را
7. شمارهٔ ۲۴۵قامت از پیری چو خم شد، دل ازین ویران بکن
8. شمارهٔ ۲۴۶ای آنکه محو خویش در آیینه گشته‌ای