شمارهٔ ۲۴۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۴۲از تو ای حادثه ارباب فنا را چه زیان؟
2. شمارهٔ ۲۴۳ای تاجر قلمرو هستی، نبسته بار
3. شمارهٔ ۲۴۴ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را
4. شمارهٔ ۲۴۵قامت از پیری چو خم شد، دل ازین ویران بکن
5. شمارهٔ ۲۴۶ای آنکه محو خویش در آیینه گشته‌ای
6. شمارهٔ ۲۴۷نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
7. شمارهٔ ۲۴۸چو افروزد رخش، سوزد دل و دین
8. شمارهٔ ۲۴۹تا نگردد کشته تیغش پس از من دیگری