پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۵۰دلم مجنون و، لیلی آن نگاه عشوه ساز او
  2. شمارهٔ ۲۵۱برد از من تاب، تاب سنبل گیسوی او
  3. شمارهٔ ۲۵۲بر نمیدارد شکن، دست از سر گیسوی او
  4. شمارهٔ ۲۵۳صفحه هر برگ این گلشن بود رویی به تو
  5. شمارهٔ ۲۵۴منعم بیا جهان را قسمت کنیم باهم
  6. شمارهٔ ۲۵۵بلبل از گل چند؟ ز آن رخسار زیبا هم بگو!
  7. شمارهٔ ۲۵۶تو ز من یک جان گرفتی، من ز تو چندین نگاه
  8. شمارهٔ ۲۵۷چون نگردد حال بر مفلس ز شرم قرض خواه؟
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.