شمارهٔ ۲۱۷

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۲۱۹فریب شکر الفت نمیخورم دیگر
2. شمارهٔ ۲۲۰دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدم
3. شمارهٔ ۲۲۱ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
4. شمارهٔ ۲۲۲شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع
5. شمارهٔ ۲۲۳بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
6. شمارهٔ ۲۲۴نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
7. شمارهٔ ۲۲۵ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
8. شمارهٔ ۲۲۶می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم