پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۱۴تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
  2. شمارهٔ ۲۱۵. . .
  3. شمارهٔ ۲۱۶یاد آن روز که چشم نگران دانستم
  4. شمارهٔ ۲۱۷می گلگون فنا نشأة دیگر دارد
  5. شمارهٔ ۲۱۸دهد جدایی یاران رفته بر بادم
  6. شمارهٔ ۲۱۹فریب شکر الفت نمیخورم دیگر
  7. شمارهٔ ۲۲۰دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدم
  8. شمارهٔ ۲۲۱ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.