پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۰۷گرفتگی نبود با زبان خوش سخنش
  2. شمارهٔ ۲۰۸آریم بر سر حرف و، نشوی حرف نیوش
  3. شمارهٔ ۲۰۹باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟
  4. شمارهٔ ۲۱۰شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش
  5. شمارهٔ ۲۱۱ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم
  6. شمارهٔ ۲۱۲چون همه ز آن حق است، از چه بجود نازی
  7. شمارهٔ ۲۱۳گمنام بس که همچو وفا در زمانه‌ام
  8. شمارهٔ ۲۱۴تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.