شمارهٔ ۱۷۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۷۲. . .
2. شمارهٔ ۱۷۳از خود برآ که جان گرفتار در بدن
3. شمارهٔ ۱۷۴رفتم از خود، خویشتن را بس که دزدیدم به خود
4. شمارهٔ ۱۷۵تا زنده است عاشق از اینجا نمی‌رود
5. شمارهٔ ۱۷۶بی‌تو، دانی روز من در کنج غم چون می‌رود؟
6. شمارهٔ ۱۷۷گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
7. شمارهٔ ۱۷۸اگر به دشت خرامد، سراب آب شود
8. شمارهٔ ۱۷۹ز گرم رویی حسن تو، سخت میترسم