شمارهٔ ۱۷۴

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۷۶بی‌تو، دانی روز من در کنج غم چون می‌رود؟
2. شمارهٔ ۱۷۷گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
3. شمارهٔ ۱۷۸اگر به دشت خرامد، سراب آب شود
4. شمارهٔ ۱۷۹ز گرم رویی حسن تو، سخت میترسم
5. شمارهٔ ۱۸۰نظر، ز سیر رخت، چشمه حیات شود
6. شمارهٔ ۱۸۱از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
7. شمارهٔ ۱۸۲از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود
8. شمارهٔ ۱۸۳طرفه شهدی است خموشی، که ز شیرینی آن