پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۸۱از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
  2. شمارهٔ ۱۸۲از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود
  3. شمارهٔ ۱۸۳طرفه شهدی است خموشی، که ز شیرینی آن
  4. شمارهٔ ۱۸۴گر پرتو جمال تو افتد بروی آب
  5. شمارهٔ ۱۸۵ز رخ چو بند نقابی ترا گشاده شود
  6. شمارهٔ ۱۸۶سربلندان، مال صرف زیردستان میکنند
  7. شمارهٔ ۱۸۷ز غفلت، مردمان را پند گفتن خوش نمیآید
  8. شمارهٔ ۱۸۸رسیده ضعف بجایی که همچو پنجه بط
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.