پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۳

خلق می بینند فیض از تنگدستان بیشتر

روشنایی میدهد شمع پریشان بیشتر

در گرفتن میکند انگشتها هم را مدد

چشم یاری هست یاران ز یاران بیشتر

خار بن در باغ و، گل هر سو پریشان میدود

میکشند آزار در دنیا عزیزان بیشتر

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۵مست آمد، با جمالی از شفق گلرنگ تر
  2. شمارهٔ ۳۸۶کشد کلفت ز دنیا کم، بود هرکس به تمکین تر
  3. شمارهٔ ۳۸۷کند پند ملایم در گرانجانان اثر بهتر
  4. شمارهٔ ۳۸۸الینده ساغر گل مفلسونک ایاغینه بنزر
  5. شمارهٔ ۳۸۹منعم! باهل فقر چه خوانی نوای زر؟
  6. شمارهٔ ۳۹۰به از زمانه نداریم شوخ و شنگ دگر
  7. شمارهٔ ۳۹۱کلاه ترک به سر نه، بگیر کشور دیگر
  8. شمارهٔ ۳۹۲اوزگه عالمده مگر توکسم غمیندن یاشلر
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.