پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۹۰

می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم

چون زمین افتاده ام در زیر پای آسمان

حیرتی دارد دلم کآخر چه سان گنجیده است

وسعت آباد ستم، در تنگنای آسمان

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۲خدایا آن صنم را مایل حسن آزمایی کن
  2. شمارهٔ ۵۹۳باشد اگر امید اثر با گریستن
  3. شمارهٔ ۵۹۴بازی خور عقلم، سگ دیوانه به از من
  4. شمارهٔ ۵۹۵فلک در خورد بالا بردنت می افکند پایین
  5. شمارهٔ ۵۹۶بس که بی برگیم، بعد از درگذشتن، همچو شمع
  6. شمارهٔ ۵۹۷درد مینای سپهرند همه خلق جهان
  7. شمارهٔ ۵۹۸به زیر زلف تا کی رویت از عاشق نهان باشد؟
  8. شمارهٔ ۵۹۹پیوسته طلبکار شراب است دل من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.