پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۶۹

کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف

با ما به لب ساغر سرشار زند حرف

چشمک زدن نرگس او دلخوشی آورد

شاد است پرستار چو بیمار زند حرف

واعظ به سخن عزت خود را مده از دست

کم قدر شود مرد چو بسیار زند حرف

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۱بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف
  2. شمارهٔ ۴۷۲به غیر مرگ نسیم از خدا نمی طلبد
  3. شمارهٔ ۴۷۳خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل
  4. شمارهٔ ۴۷۴نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
  5. شمارهٔ ۴۷۵همچو داغ لاله نور از من مجوی
  6. شمارهٔ ۴۷۶در کف امید ما شد ساغر سرشار خشک
  7. شمارهٔ ۴۷۷تاک آبستن نور است، نخواهد زایید
  8. شمارهٔ ۴۷۸دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.