پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۷۱

بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف

می دود بی اختیارم بر لب پر خون تأسف

در کنار خوان قسمت، نیستم بی رزق و روزی

خورده ام زین پیش حسرت، می خورم اکنون تاسف

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۳خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل
  2. شمارهٔ ۴۷۴نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
  3. شمارهٔ ۴۷۵همچو داغ لاله نور از من مجوی
  4. شمارهٔ ۴۷۶در کف امید ما شد ساغر سرشار خشک
  5. شمارهٔ ۴۷۷تاک آبستن نور است، نخواهد زایید
  6. شمارهٔ ۴۷۸دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک
  7. شمارهٔ ۴۷۹دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک
  8. شمارهٔ ۴۸۰می بارد از خندیدنت، یک سو شکر، یک سو نمک
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.