پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۷۸

دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک

از آب شکوه چون نکنم تر، گلوی خشک؟

لب تشنه مراد چه خواهد ز چرخ دید؟

کام پیاله تر نشود از سبوی خشک

تنها به خس نه ایم در افروختن شریک

چون آتشیم با همه در سوختن شریک

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۸۰می بارد از خندیدنت، یک سو شکر، یک سو نمک
  2. شمارهٔ ۴۸۱در محیط گریه ام هرگز نگردد آب خشک
  3. شمارهٔ ۴۸۲امشب به سوی میکده باد از چمن وزید
  4. شمارهٔ ۴۸۳کس ندارد چو تو گلبانگ اسیری، بلبل!
  5. شمارهٔ ۴۸۴هستند رهزنان خزان، گوش بر صدا
  6. شمارهٔ ۴۸۵افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند
  7. شمارهٔ ۴۸۶هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
  8. شمارهٔ ۴۸۷ای قبای تو خوشاینده چو پیراهن گل
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.