پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۸۱

در محیط گریه ام هرگز نگردد آب خشک

کی شود چشم ترم چون دیده گرداب خشک

ریخت از بس آبرو در پیش گلبرگ لبت

شد گل شاداب ساغر، چون گل مهتاب خشک

مشت خونی داشتم وز دوری آن گلعذار

رفته رفته شد تنم چون دانه عناب خشک

بس که حیران شد ز بی آرامی چشم ترم

گشت در عین روانی، چشمه سیماب خشک

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۸۳کس ندارد چو تو گلبانگ اسیری، بلبل!
  2. شمارهٔ ۴۸۴هستند رهزنان خزان، گوش بر صدا
  3. شمارهٔ ۴۸۵افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند
  4. شمارهٔ ۴۸۶هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
  5. شمارهٔ ۴۸۷ای قبای تو خوشاینده چو پیراهن گل
  6. شمارهٔ ۴۸۸بوی گلاب می دهد، نغمه عندلیب ما
  7. شمارهٔ ۴۸۹هوس پرورده زلف بتانم
  8. شمارهٔ ۴۹۰بلبلت از گل نخواهد فرق کرد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.