پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۷۶

در کف امید ما شد ساغر سرشار خشک

شد گلوی شیشه ما چون لب بیمار خشک

صحبت تردامن و زاهد نمی چسبد به هم

گل نمی گیرد به خود، هرگه بود دیوار خشک

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۸دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک
  2. شمارهٔ ۴۷۹دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک
  3. شمارهٔ ۴۸۰می بارد از خندیدنت، یک سو شکر، یک سو نمک
  4. شمارهٔ ۴۸۱در محیط گریه ام هرگز نگردد آب خشک
  5. شمارهٔ ۴۸۲امشب به سوی میکده باد از چمن وزید
  6. شمارهٔ ۴۸۳کس ندارد چو تو گلبانگ اسیری، بلبل!
  7. شمارهٔ ۴۸۴هستند رهزنان خزان، گوش بر صدا
  8. شمارهٔ ۴۸۵افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.